Podczas gdy Fuhrer Prezydent Kardacz rozwalał miasto, to znaczy przeprowadzał zamach stanu u chwale wielkiego Egvallandu, na Kanugardzkiej Giełdzie Papierów Wartościowych — jednej z największych w regionie, zapanowała istna panika inwestorzy zagraniczni zaczęli masowo wyprzedawać posiadane przez siebie aktywa, przez co ich wartość gwałtownie straciła na wartości, zaś wiele potężnych zagranicznych koncernów z Volkianu, Bialenii, i Sarmacji ogłosiło, iż w wypadku gdy władzom centralnym nie uda się uspokoić sytuacji w państwie, będą one zmuszone wycofać się z rynku Egvallandzkiego. 

Tego dnia ustępujący rząd pod przewodnictwem pełniącego obowiązki Premiera EOvH, przedstawił prawdziwą skalę zadłużenia zagranicznego państwa w ramach corocznego raportu, z którego wynika, iż dług publiczny Egvallandu wynosi ponad 110% nominalnego pkb, zaś dług zagraniczny wynosi 27,5% wartości pkb — nie jest to zbyt wielka wartość, ale wraz z mocnym osłabieniem marki egvallandzkiej, spadkiem eksportu i paniką na giełdzie wywołaną niestabilnością polityczną państwa, wierzyciele Winkulijskiej Republiki Egvallandu zaczęli domagać się spłacenia zaciągniętych kredytów w szybszym terminie, co może sprawić, że fundusze przeznaczone na obsługę długu publicznego będą musiały ulec podwojeniu. Co więcej część państw, w tym rząd centralny wstrzymał się z wypłaceniem pożyczek i funduszy na rozwój egvallandzkiej infrastruktury i reformy gospodarcze.

Analitycy prognozują, że Egvalland czeka największe załamanie gospodarcze od czasów wojny brodryjsko-winkulijskiej. Niepokój na giełdzie udziela jak się zdaje nie tylko inwestorom i analitykom giełdowym, ale także i zwykłym mieszkańcom naszego kraju, gdyż coraz częściej słychać o obrabowywaniu sklepów w różnych częściach kraju. 

Współczesna jednostka administracyjna o nazwie Saracenna i Neb Tawi nawiązuje nazwą do tradycji historycznych państw istniejących dawniej na terenie wschodniej części półwyspu winkulijskiego — Saracenna jak sama nazwa wskazuje nawiązywała swym klimatem do Turcji czasów osmańskich, zaś Neb Tawi było faraonatem wzorowanym na kulutrze starożytnego Egiptu. Oba państwa istniały około 2011 roku. 

Artykuł o Neb Tawi na Micropedii

Poniżej kilka ciekawych miejsc, (kilka wymyśliłem sam):

[b]Sobekemsaf[/b] - starożytne miasto, dawna stolica Faraonatu Neb Tawi opuszczona około roku 2011, ponownie odkryta przez zespół archeologów z Uniwersytetu Federalnego w 2019 r.

[b]Sanbudti[/b] - dawna stolica Wolnego Państwa Saaracenna, miasto zbudowane w IV wieku naszej ery. Miejscami godnymi zwiedzenia są Pałac Sułtański, Katedra Chrystusa Odkupiciela z X wieku, później przekształcona w Meczet.

W starym dobrym Sanbudti — w dawnej stolicy potężnego imperium Saracenny (i ważnego ośrodka religijnego zarówno dla muzułmanów jak i dla Apostolskiego Kościoła Winkulijskiego), znajdowała się knajpa przy starym bazarze miejskim. W powietrzu unosił się zaduch, oraz szmery i urywki rozmów ludzkich. 

W namiocie w którym ktoś prowadził restauracje, przebywały początkowo dwie osoby, które obserwowały tłum mijających ich ludzi. 

— czyli wiesz, co planują nowe władze krajowe? 
— to, chyba już każdy wie 
— więc wiesz, co stanie się z bezcennym dziedzictwem Neb Tawi, jak powiedzą, że zabraknie im pieniędzy na spłatę i zaciąganie kolejnych pożyczek? 
— ograniczą wydatki? 
— nie durniu, tego to na bank nie zrobią, wiesz za to co zrobią? Sprzedadzą majątek publiczny, a pieniądze z jego sprzedaży wezmą dla siebie. W istocie nowy rząd został sformuowany w głównej mierze przez zaufanych ludzi Egvaleone — znanego winkulijskiego mafiozy. 
— ale społeczeństwo nigdy na coś takiego się nie zgodzi, to irracjonalne. 
— myślisz się, powiedzą że brakuje im kasy na spłatę długów zaciągniętych przez nasz rząd i przy okazji wsadzą nas do więzień. Dług publiczny wynosi w tym momencie 110% pkb, ale w 75% jest to własność Winkulijczyków, zaś tylko 25% jego wartości jest w rękach zagranicznych. Wydatki na obsługę długu publicznego mieliśmy jedne z najniższych na kontynencie. 

Erik chwilę rozejrzał się, poczym rzucił tylko jedno zdanie i ruszył w swoją stronę:
— zbierz ekipę, z którą wyruszymy do Neb Tawi, musimy zdążyć nim wyślą na ten teren swoją własną ekipę archeologiczną i uchwalą procedowaną w Stanach Generalnych ustawę o wyprzedaży mienia państwowego. 

Herb

Panorama

Kanugard - największe miasto a zarazem stolica Winkulijskiej Republiki Egvallandu. Obecnie stolicę zamieszkuje 938 tys. mieszkańców (wzrost w stosunku do ubiegłego roku 891 tys. mieszkańców). Miasto mieści się w środkowo - wschodniej części kraju a wysokości 210 m n.p.m. Główna część przemysłu w stolicy zajmują ośrodki przemysłu metalowego, chemicznego oraz spożywczego.

Ważnymi miejscami w mieście są:


Pałac Namiestnikowski – klasystyczny z XIX w., obecnie pełniący rolę siedziby głowy państwa.





Katedra rotriokatolicka św. Szymona Słupnika – największy kościół w kraju, datowany na XIV-XV w., zbudowany w stylu gotyckim (ruiny).




Miejscem rozrywki Kanugardczyków jest Hyde Park oraz Teatr Narodowy.

Związek Winkulii i Volkianu to federalne państwo jednoczące dwie republiki - Winkulijską Republikę Egvalladu oraz Socjalistyczną Republikę Volkianu, dwa zupełnie inne kraje związkowe o zupełnie innych uwarunkowaniach i potrzebach, rządzące się swoimi prawami.. Ustrój Związku opiera się na klasycznym trójpodziale władzy: władzę wykonawczą dzierży Prezydent ZWiV wraz z podległym mu Gabinetem (pełniącym funkcję Rady Ministrów), ustawodawczą Rada Związku Winkulii i Volkianu składająca się z chętnych obywateli oraz sądowniczą Narodowy Sąd Powszechny.

Klimat ZWiV to mieszanka różnorodnych klimatów, które po połączeniu ze sobą tworzą wybuchową mieszaninę, przepełnioną dreszczykiem emocji, intrygi i nagłych zwrotów akcji. Volkian to państwo realnego socjalizmu, rządzone przez jedyną słuszną Partię, która włada losami Ludu Pracującego Miast i Wsi, kontrolując wszystkie jego posunięcia poprzez apart tajnej policji, która oficjalnie nie istnieje. Własność prywatna nie istnieje, a wszystko jest wspólne. Egvalland z kolei to państwo, w którym wszechobecny jest duch ojca założyciela, Aleksandra van der Egvala, którego kult urósł do miana religijnego. Do tego możemy dodać silne niczym nieograniczone wpływy lokalnej żandarmerii oraz ciągłe tarcia pomiędzy siłami lewa i prawa.

W ostatnich dniach aura tajemniczości, jaką spowite zostało Politbiuro Socjalistycznej Partii Volkianu pokazuje, że sytuacja wewnętrzna jednej z dwóch prowincji ZWiV staje się bardzo napięta. Wysoko postawienie dygnitarze partyjni nie pojawiają się od dłuższego czasu w mediach, płotki z Komitetu Centralnego dają wymijające odpowiedzi, nijak mające się do rzeczywistości. Na ulicach Krasnodarska (stolicy Volkianu) można podsłuchać rozmowy obywateli zaniepokojonych sytuacją. Nikt nie wie co dokładnie, ale przeczuwają jeden z największych kryzysów w historii volkiańskiej państwowości.

Ciche komentarze dotyczące niecodziennej sytuacji w Volkianie i nabrania wody w usta nowej ekipy volkiańskich rządzących przedostają się też na drugi koniec kraju - do Egvallandu. Niepokoje są tym bardziej uzasadnione, że władza centralna w sporej większości została obsadzona współpracownikami Henryka Wespucciego, czyli jednej z największych "grubych ryb" w KC SPV. Oficjalnie władze Winkulijskiej Republiki Egvallandu nie wiedzą o problemie, zresztą sytuacja u ich przyjaciół obecnie nie jest najważniejsza. Według tajnego raportu Folksguarde, który wyciekł do mediów zanotowano zwiększoną aktywność ruchów antysystemowych i antyrządowych, domagających się natychmiastowego rozliczenia Egvala. Ruchy nieoficjalnie popiera coraz większa grupa ludności winkulijskiej, jak i wiele znanych osób.

Niepewna przyszłość, przed którą stoi ZWiV ma wpływ na gospodarkę - obserwuje się spadek cen akcji na Kanugardzkiej Giełdzie Papierów Wartościowych, firmy obywateli zaczynają przynosić coraz mniejszy zysk, jeżeli sytuacja będzie trwała dłużej, część obywateli będzie musiało wycofać się z prowadzenia własnych biznesów. Ludzie szykują się na najgorsze, jednak nikt nie chce głośno mówić, co może się wydarzyć. Wszyscy pamiętają zamach sierpniowy...