Zapraszam do podsumowania
[url=https://forum.bastionpollin.pl/viewtopic...2346#p2346]aktywności na forum w 2023 rok[/url] na podstawie Stempla.

Winkulia w jednym miesiącu była na podium.

Ciekawostką jest, że tylko Księstwo Sarmacji i Palatynat Leocji wydały co najmniej 100 paszportów.
Związek Winkulijski wydał do tej pory 37 paszportów.

- ruszajcie tłuste dupy! - krzyczał instruktor - jesteście żołnierzami Jego Lordowksiej Mości!
Zdyszani żołnierze krążyli wokół placu, wysłuchując nawoływań ich instruktora. Było ich dziś dwudziestu, wszyscy zapisali się wczoraj. Admiralicja od kilku dni prowadziła nabór do Kolonialnej Piechoty Morskiej. Zaciągali się wszyscy, nie tylko mieszkańcy Athos. Admiralicja hojnie płaciła za służbę w ich armii. Dla niektórych była to również szansa na wyrwanie się z Centrazji. W sumie, przez te ostatnie dni, do Kolonialnej Piechoty Morskiej zapisało się 150 ludzi. W samym Athosie stacjonuje już ponad 550 dobrze wyszkolonych i doświadczonych żołnierzy. To oni głównie zajmują się szkoleniem nowych rekrutów.

Ostatni dzień roku wydawał się być zupełnie inny niż te, które już minęły. Szczelnie odizolowany od zewnętrznego świata, pałac arcyksiążęcy został na nowo otworzony dla mieszkańców stolicy. Po wielu miesiącach smuty, w pałacu ponownie zagościła radość. 

Przez bramę główną pałacu, na plac Cesarski zaczęła napływać ludność zaciekawiona nagłym otwarciem bram. Mimo wszystko radowali się, gdyż oznaczało to, że Arcyksiążę i jego małżonka mają się dobrze. 
Niebawem uwaga wszystkich zgromadzonych skupiła się na tarasie pałacu Bazylei. Po chwili zza masywnych drzwi wyłoniły się dwie sylwetki. Był to nie kto inny jak Arcyksiążę Bazyli i Arcyksiężna Adelaide. Monarchowie z uśmiechem na twarzy zbliżyli się do balustrady by powitać zgromadzonych ciekawskich. Lud wyrażał swą radość poprzez huczne oklaski i wiwaty.

- musimy wrócić do Nutka - powiedział sir. Cozier, siedząc wygodnie w swoim fotelu. W elegancko wystrojonym gabinecie, znajdującym się na drugim piętrze budynku Admiralicji w Vihres, wspólnie z Forchem i Thomasem Blanky przesiadywali w wygodnych fotelach. Wokół nich rozciągały się masywne pułki, sięgające niemalże pod sam sufit, a na nich niezliczone egzemplarze książek i pamiątek z dalekich krajów. Na wprost od wejścia, przy oknie, stało duże biurko wykonane najprawdopodobniej z winkulijskiej dębiny. Mocny, brązowy kolor nadawał pomieszczeniu charakteru. Po prawej stronie znajdował się ceglany kominek a przed nim mały stolik i trzy elegancko obite fotele.
Na słowa Cozier obaj panowie posmutnieli. Od czasu utraty Nutka zyski Ligi znacznie spadły. Buntownicy przejęli najpopularniejszy i największy port w tej części mikroświata. Nic nie mogło zatrzymać katastrofy, jaką niosła za sobą ta tragedia. 
- racja - kiwnął głową Blanky, świadom konsekwencji przedłużającego się braku dostępu do portu.
- Strange żąda od nas natychmiastowej reakcji - kontynuował Cozier - muismy odzyskać Nutka, aby stanąć na nogi. Wyprawa do Aryunu sporo nas kosztowała.
- tylko jak mamy to zrobić? Cała kolonia zajęta została przez buntowników. W Belingam rządzą samozwańcze władze.
Po uwagach Thomasa, Cozier spojrzał na Forcha. Trzeci w rozmówców do tej pory nie odezwał się ani słowem. Wygodnie usadowiony w fotelu popiłał centrazyjskie wino i przysłuchiwał się przyjacielom. Forch de Vris był wielkim przyjacielem Ligi Morskiej i Kolonialnej. Nie ma w Winkulii równie bezwzględnego, skrupulatnego i oddanego człowieka niż on. Mimo, że formalnie nie należy do Ligi, to Admiralicja bardzo chętnie sięga po usługi szpiega. 
De Vris uśmiechnął się krzywo.
- być może znajdziemy na to rozwiązanie - zachichotał.
Blanky spojrzał pytająco na szpiega a później na Coziera. Po chwili ten ostatni wyjawił Kapitanowi cały plan. Obejmował on siłowe odbicie Nutka przy wykorzystaniu najemników i wszystkich dostępnych oddziałów kolonialnej piechoty. Jednak nie w tym tkwił szkopuł. Wsparcia podczas ataku miały udzielić jednostki stacjonujące już na miejscu. Po rozmowie De Vris udał się do Nutka.