Wystąpiły następujące problemy:
Warning [2] Undefined array key "cache_store" - Line: 80 - File: inc/class_datacache.php PHP 8.2.32 (Linux)
File Line Function
/inc/class_error.php 157 errorHandler->error
/inc/class_datacache.php 80 errorHandler->error_callback
/inc/init.php 182 datacache->cache
/global.php 20 require_once
/printthread.php 16 require_once
Warning [2] Undefined variable $unreadreports - Line: 48 - File: global.php(961) : eval()'d code PHP 8.2.32 (Linux)
File Line Function
/inc/class_error.php 157 errorHandler->error
/global.php(961) : eval()'d code 48 errorHandler->error_callback
/global.php 961 eval
/printthread.php 16 require_once



Związek Winkulijski
Aura nad miastem o świcie - Wersja do druku

+- Związek Winkulijski (https://archiwum.nordata.org)
+-- Dział: Plac Pułkowników (https://archiwum.nordata.org/forumdisplay.php?fid=1)
+--- Dział: Inicjatywy i instytucje (https://archiwum.nordata.org/forumdisplay.php?fid=4)
+---- Dział: Biblioteka narodowa im. Johanna Gebera (https://archiwum.nordata.org/forumdisplay.php?fid=188)
+----- Dział: Zbiory biblioteki (https://archiwum.nordata.org/forumdisplay.php?fid=626)
+----- Wątek: Aura nad miastem o świcie (/showthread.php?tid=5891)



Aura nad miastem o świcie - Erik Otton von Hohenburg - 03 May 2025

Aura nad miastem o świcie

Podążając ulicami w poszukiwaniu utraconych wspomnień
w pożądaniu aż zapadł nocy mrok,
widok dwojga dziewiczych oczu się ukazał.

wdziera się niczym brzask o świcie,
niczym ciepła zorza co z wieczora pada na wieczną chlubę tego miasta,
w aurze złota świateł krocząc, odchodzi ku roztopionym mrokom,
wyłania się zza murów katedry jej wzrok w zadumie podniesiony
jak w przedwiecznym geniuszu, co przybytek nakazał u słońca wschodu poczynić.

i ta zastygła jak kamień w bezruchu co czeka aż wiatr tchnie w nią znów formę i życie,
i odnowi zastygłe jakby przed wiekami młodości oblicze,
podrywając opromienione brzaskiem wszystkie życia chwile,
podmuchy zaś mimo to przędzą każdemu z nici chmur i gwiazd horoskopy.

gdy znów nie sprzymierzył wiatr dziejów,
gdy pustka z pustyni głosem martwej ciszy wola,
spośród pustego tronu i pustej książąt komnaty,
budynku którego nie tworzy mur a emocja, historia i życie,
wiedział o tym ten, co wie po cóż żyje.