09 Oct 2021, 14:17:24
CZĘŚĆ X: KONSULAT MARINOWIDÓW, RZĄDY ZGROMADZENIA I RESTAURACJA MONARCHII
Maryna okazała się nadspodziewanie biegła w tajnikach politycznych rozgrywek. Była świadoma, że przedstawiciele najznamienitszych rodów będą próbowali przejąć całą lub zyskać przynajmniej część władzy poprzez małżeństwo z nią. Odrzuciła zatem zaloty między innymi takich postaci, jak Grekus Retroniusz (1579-1631), kuzyn Petroniusza i ostatni przedstawiciel rodu Retroniuszy czy Józefa Alpiusza (1598-1649), jej dalekiego i wpływowego kuzyna. 28 maja 1631 roku jej małżonkiem stał się Caif (1600-1681). Dokładne pochodzenie Caifa nie jest znane, wydaje się jednak, że był zwykłym podatco. Ze związku tego narodził się Bogatus Marynida (1633-1711), pierwszy przedstawiciel nowej dynastii niekoronowanych "republikańskich monarchów" Marsylii. W latach 1635-1650 nastąpiła seria reform - reformy caifowskie, dokonane pod jego wpływem, które odebrały szlacheckim rodom ich posiadłości, dzieląc jej pomiędzy podatco. To jednak było za wiele dla arystokracji, Nawii i Zgromadzenia, które w 1650 roku wprowadziły na tron konsularny Bogatusa (konsul 1650-1687), a później jego dwóch synów, Regulatusa (1664-1729, konsul 1687-1705) oraz Praworządnusa Ekstrawaganta Marinowidę (1678-1732, konsul 1705-1732). Ci trzej władcy zlewają się ze sobą ze względu na swoje powiązania i zamiłowanie do izolacjonizmu, który doprowadził do drastycznego zaniku liczby źródeł o okresie ich panowania. Wiadomo, iż Zgromadzenie było jeszcze bardziej marginalizowane, podatco rośli w siłę, stając się "nową szlachtą", a Konsulat zbankrutował. Po bezpotomnej śmierci Praworządnusa Ekstrawaganta zdominowane przez przedstawicieli podatco zgromadzenie ogłosiło likwidację urzędu konsula. Zniknął formalny urząd głowy państwa, a przywódcą de facto stawało się Zgromadzenie, mające być "kolegialne i samorządne". Szybko w opozycji do stronnictwa podatco wykształcił się ruch zubożałej arystokracji dążącej do odzyskania majątków, žémæñö (amat. ziemianie, posiadacze ziemscy, forma uproszczona zemano). Rywalizowały one między sobą i zwalczały się nawzajem przez przeszło pół wieku. Wybuchało wtedy wiele powstań i buntów. Marsylia na powrót wpadła, jak wiele wieków wcześniej, w rzymską strefę wpływów. W 1784 roku wymuszono przywrócenie urzędu konsula, którym to mianowano Jana Helmuta Parnotuwiusza (1733-1815), stronnika rzymskiego, którego 13 czerwca 1789 roku ogłoszono cesarzem nowopowstałego Cesarstwa Marsylii, Noelopenem I. Istnienie dzieła Konsuma i Konsulika po trzech wiekach oficjalnie dobiegło końca. Noelopen otworzył Cesarstwo na świat, ale jednocześnie związał jego los z Rzymem. Doprowadził do przebudowy i powiększenia Marsylii, ale i zaludnił kraj Rzymianami. Stworzył nowy obraz lojalnej obcym Marsylii. Zmarł 29 grudnia 1815 roku w Cyplowsku, a tereny swojego Cesarstwa zapisał Rzymowi. Podzielono je na Księstwa Galii oraz Wschodu, a Marsylię zmarginalizowano na rzecz Paryża. Stan taki trwał, aż do 16 czerwca 2020 roku, kiedy to August de la Sparasan został mianowany przez królową Voxlandu Aleksandrę I szogunem Marsylii i ogłoszono przywrócenie Konsulatu Marsylii.
August van Hagsen de la Sparasan