Galeria sztuki w Bordo

[Alfred Fabian]

Zachęcam serdecznie, czym więcej sztuki, tym piękniejszy mikroświat.

Tymczasem ja zapraszam na kolejną wystawę, tym razem zupełnie innego spojrzenia na sztukę. Lokalnych artystów, których już niestety z różnych powodów nie ma z Nami.

Zaczniemy od jednego z najbardziej dopracowanych obrazów autorstwa mieszkańca Sutil Sutuaru, Autoportretu Mordercy
 

Obraz ten, pomimo swojego karykaturalnego przedstawienia, faktycznie przedstawia autora obrazu, Meizana Luboymira Thasa. Mężczyzna ten, bo wielu przejściach ze swoją żoną ostatecznie zamordował ją poprzez utopienie w studni. Za swoje bestialstwo otrzymał wyrok 30 lat za kratkami, jednakże gdy wyszedł, nie mógł pogodzić się ze swoimi czynami i zaczął żyć życiem pobożnym. Zaczął działać dla dobra lokalnego klasztoru oraz zajął się sztuką. Nie odnalazł jednak ukojenia i zmarł po 5 latach na wolności, 20 maja 2018 roku. Wśród jego najbardziej charakterystycznych dzieł jest właśnie Autoportret Mordercy oraz Studnia, której niestety jeszcze w zbiorach Galerii nie ma.

 

Kolejnym obrazem jest Kleks, autorstwa Ambrożego Zetpeńskiego. 
 

Mówi się, że to dzieło było ostatnim dziełem Ambrożego Zetpeńskiego, ponieważ odnaleziono go martwego właśnie przy sztaludze z tym dziełem. Prawdopodobnie, autora obrazu spotkał spokojny, aczkolwiek nagły koniec. Stary i uzależniony od alkoholu ostatecznie nie wytrzymał i zmarł na zawał serca. Kleks, który powstał na sztaludze to najpewniej ostatni ruch ręką, jaki mimowolnie wykonał upadając martwy na podłogę. Niektórzy jednak twierdzą, że kleks na sztaludze powstał poprzez przebicie brzucha autora strzałem z pistoletu, a zabójcą miał być nie kto inny, jak syn Ambrożego, Adam, czekający aż stary w końcu umrze i cały jego spadek przypadnie właśnie mu.

Nie można również pominąć obrazu przedstawiającego Tiana, którego autorem jest Bożydar Teodor Metheor. Tian jest nienarodzonym synem Bożydara, którego stracił w momencie przedwczesnego porodu.
  

Malarz po utracie syna postradał zmysły, porzucił swoją małżonkę, która musiała przez 2 tygodnie mieszkać na lokalnej stacji kolejowej, aby w końcu udać się do matki, z którą nie utrzymywała kontaktu ze względu na beznadzieją relację pomiędzy teściową, a zięciem. Bożydar, każdego dnia starał się za pomocą sztuki wyrazić to, czego mógł doznać jako ojciec i w obrazach pokazywał swojego syna po wszystkim, czego nauczyłby go, gdyby tylko się narodził. Malarz zginął, popełniając samobójstwo, skacząc do rzeki. Jego ciała do dzisiaj jednak nie odnaleziono.

Ostatnim dziełem dzisiejszej wystawy jest obraz Kamila Janusza Wioja, zatytułowany Wiatr.

Autor obrazu mieszkał samotnie i żyło mu się dostatnio. Jego dzieła sprzedawały się po bardzo dużych cenach, więc nie miał na co narzekać. Nikt jednak nie wiedział, że przelewa on na nie wszystko, co leżało mu na sercu. Wiatr jest wyrazem samotności, która doskwierała malarzowi, depresji, na jaką chorował. Często przejawiał on również agresję, przez co jego dom bardzo często był zdemolowany, wybite okna, które często były wymieniane to najczęściej wspominany przez pracowników Wioji element prac w jego obszernym domu. Służba bała się go, a on chciał tylko, aby ktoś go w końcu zauważył. W testamencie poprosił, aby jego rezydencja została zrównana z ziemią, sam natomiast zginął kładąc się na torach w Krasnodarsku, podczas jednej z rozlicznych wycieczek.