05 Sep 2021, 14:08:30
CZĘŚĆ IV: OKRES RZYMSKI I WIEKI CIEMNE
Dla Kirów nastały trudne czasy, których symbolem stało się wydarzenie ostatecznie łamiące wolę walki ich narodu - najazd na Kirym. W okresie, gdy było zajmowane przez Tfukraj, miasto to było traktowane jako swoisty skansen dla Kirów i miejsce względnie spokojne w tym burzliwym okresie. Rzymianie jednak nie mieli zamiaru respektować nieformalnej autonomii tego miejsca i tak już w roku 251 miasto najechały ich wojska, grabiąc je, paląc i burząc do samej ziemi. Do dzisiaj niepewnym jest, gdzie mogą dokładnie znajdować się ruiny Kirymu. To niewątpliwie tragiczne zajście skłoniło Kirów do emigracji na południe, na niekontrolowane wówczas przez Rzym ziemie Colonii Atenium, dawnego miasta kirymskiego, po upadku imperium opanowanego na powrót przez plemię Atenów. Osiedli tam, asymilując się z rdzennymi mieszkańcami i dając początek nowemu narodowi, który to Rzymianie po opanowaniu tychże ziem około roku 300 nazwali Amatorami, od ich oporu wobec romanizacji. Pierwszym ich narodowym wodzem był Tragikonus (Trægičæñüš), charyzmatyczny kupiec, który zawezwał lud do powstania, trwającego od 314 do 322 roku roku. Zryw ten, choć nieudany, ugruntował odmienność kulturową Amatorów, jak również ich wojowniczość. Wszczynali jeszcze rebelie w 347-351, 367, 398-405 i 432 roku. Wolność nadeszła jednak dopiero z upadkiem Rzymu w 476 roku. Wyzwolenie oznaczało dla ludu regionu Colonii Atenium walki o terytorium i szybkie opanowanie terytorium Półwyspów Ateńskiego i Cyplowskiego. Tak oto w roku 494 powstało Królestwo Atenium, rządzone przez dynastię Alpiuszów, prawdopodobnie będącą pochodzenia rzymskiego, pochodzącą od wodza narodowego i pierwszego króla (494-527) Alpiusza (ok. 450-527), który ostatecznie wyparł resztki rzymskich armii z północnego zachodu kraju i opanował założoną przez bandytów nad zatoką małą osadę, zwaną Albremem. Po jej rozbudowie w VI-VIII wieku zyskała ona na znaczeniu. W X wieku przybysze z kontynentu, być może Brodryjczycy Voxlandzcy, nadali jej nowy obraz, czyniąc ją Mapcylią/Mapcynią, miastem otoczonym prymatem centrum Królestwa w wiekach przyszłych.
August van Hagsen de la Sparasan