23 Feb 2025, 16:19:10
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23 Feb 2025, 18:02:02 przez Mateusz Żmigrodzki.)
Wysoki Trybunale,
zgodnie z przedłożonym w dniu 25 stycznia 2025 roku pisemnym aktem oskarżenia, niniejszym oskarżam Burka von Hohenburga von Trinitz o popełnienie przestępstwa określonego w art. 2. dekretu królewskiego z dnia 1 sierpnia 2021 roku – Mały kodeks karny, tj. wykorzystanie swoich uprawnień wynikających z funkcji publicznych lub z nadania przez służby informatyczne Związku Winkulijskiego do osiągnięcia korzyści majątkowej bądź politycznej, poprzez nielegalne wyprowadzenie z konta Rządu Królewskiego kwoty pieniężnej wynoszącej 13 881,08 REN.
W związku z powyższym Królewska Prokuratura Generalna wnosi o wymierzenie oskarżonemu za zarzucany mu czyn kary czterech miesięcy pozbawienia wolności, na skutek zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 28 m.k.k.). Ponadto Królewska Prokuratura Generalna wnosi o wymierzenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu pełnienia funkcji państwowych związanych z dostępem do finansów publicznych (art. 25 lit c m.k.k.) na okres ośmiu miesięcy.
Uzasadnienie petitum aktu oskarżenia, wraz z materiałem dowodowym, zostało przedstawione w pisemnym akcie oskarżenia, który zostaje zamieszczony pod niniejszym postem, w celu przypomnienia jego treści Wysokiemu Trybunałowi.
Wysoki Trybunał pozwoli, że odniosę się do kilku szczegółów aktu oskarżenia w celu naświetlenia toku rozumowania oskarżenia. Zdaniem Królewskiej Prokuratury Generalnej nie ulega wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił w pełni znamiona czynu zabronionego określonego w art. 2 m.k.k. Przestępstwo tam określone - tj. wykorzystanie swoich uprawnień wynikających z funkcji publicznych lub z nadania przez służby informatyczne Związku Winkulijskiego do osiągnięcia korzyści majątkowej bądź politycznej - jest typowym przykładem tzw. przestępstwa wieloczynowego. W nauce prawa karnego określa się w ten sposób przestępstwa, które będą "polegać na pewnej działalności, tzn. pojedyncze zachowanie się sprawcy nie wyczerpuje znamion przestępstwa" (L. Gardocki, Prawo karne, s. 73, Warszawa 2023). W tym przypadku zachodzi właśnie taka okoliczność. Niewystarczająca bowiem była sama okoliczność zaboru środków pieniężnych przez oskarżonego. Znamiona zostały przez niego wypełnione z chwilą powzięcia zamiaru wykorzystania tej kradzieży do celów politycznych, jako że chęć wykorzystania swojego występku do wyrażenia protestu wobec wyroków wydanych wobec członków rodziny E. oraz U. v. D vel A. K. należy zdaniem oskarżenia rozpatrywać w takich kategoriach. Pomimo więc oceny wyrażonej przez przesłuchanego świadka, że początkowo oskarżony nie miał celów politycznych, to swoim późniejszym zachowaniem niewątpliwie wypełnił znamiona typu, określonego w art. 2 m.k.k. Należy nadmienić w tym miejscu, że założywszy nawet brak motywacji politycznej oskarżonego, to wciąż niejasnym pozostaje rozumowanie stojące za wypłatą środków na prywatne, niepubliczne konto w Kotlinie Edelweiss - tym bardziej, że nie komunikował tegoż wcześniej i czynił to w sposób potajemny. Jednak oskarżenie ten wątek pominie w swoim wywodzie.
W miejscu tym chciałbym się również odnieść do zarzutów, które padały w przestrzeni publicznej, w tym - z trudem mi to przyznać - z ust jednego z członków składu Wysokiego Trybunału, to to, że w związku z brakiem uregulowania prawnego legalnego środka płatniczego w Związku Winkulijskim. Chciałbym tutaj powiedzieć, że przepis art. 2 m.k.k. na warstwie prawnej w żadnym miejscu nie ogranicza do korzyści wyrażonej w legalnym, prawnie uznanym środku płatniczym. Wyraźnie jest mowa o "korzyści majątkowej", zaś na majątek mogą się składać różne prawa. Zazwyczaj przeważają te prawa właśnie nieziszczone w formie środka płatniczego - tj. nieruchomości, papiery wartościowe, praw autorskie i pokrewne etc. Trzeba brać pod uwagę również sytuację współczesną, gdzie to za pieniądz przez organy ścigania w świecie realnym uznawane są już nawet kryptowaluty (dla zainteresowanych proszę spojrzeć na sprawę chociażby ostatniego poręczenie majątkowego w formie 2,5 BTC). W kontekście funkcjonalnym należy stwierdzić również, że dla obywateli Związku Winkulijskiego środki płatnicze zgromadzone na rachunkach w Międzynarodowym Banku Pollinu stanowią majątek w realiach mikronacyjnych. Zresztą zdaniem samego oskarżonego takowy stanowiły, skoro sam zawiadomił o własnym czynie zabronionym. Ponadto uwzględniając ewentualne inne zastosowania powyższego przepisu, np. zwalczanie korupcji, trzeba zważyć, że łapówka może być wręczona w formach innych niż pieniężnej. Uwzględniając zatem, co powyżej, oskarżenie twierdzi, że przyjęta interpretacja - szczególnie przy uwzględnieniu, że Konstytucja ZW (art. 11) nie określa kwestii związanej z renami jako materii czysto ustawowej, a zatem pozostawiony zostaje tutaj pewien zakres dyskrecjonalności pozaustawowej dla organów publicznych, w szczególności dla służb informatycznych naszego kraju - będzie wykraczać przeciwko znanej rzymskiej topice scire leges non hoc est earum verba tenere, sed vim ac potestatem. Znać ustawy to nie trzymać się ich słów, ale rozumieć sens i znaczenie.
Wysoki Trybunale! Pomimo szkodliwości czynu oskarżonego trzeba brać pod uwagę, że wcześniej nie był karany. Ponadto posiada on nieocenione zasługi dla winkulijskiej kultury, szczególnie na polu kartografii, falerystyki czy biblioznawstwa. Ponadto sam zdawał sobie sprawę z nielegalności swojego czynu. Dlatego oskarżenie wnosi o zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie mu najniższego możliwego wymiaru. Prokuratura będzie po zakończonym postępowaniu wnosić o zaliczenie przez Jego Królewską Mość - w drodze częściowego ułaskawienia - czasu, który spędził w areszcie tymczasowym. Jednak sama kara nie jest tutaj na tyle istotna, co zastosowanie środka karnego, który skutecznie uniemożliwi oskarżonemu powrót do przestępstwa w przyszłości. Zakaz pełnienia funkcji państwowych związanych z dostępem do finansów publicznych skutecznie odizoluje go od takowych sytuacji i - w ocenie oskarżenia - wpłynie choć trochę na resocjalizację oskarżonego.
Oskarżenie mowę wstępną na tym kończy. Dziękuję.
ZAŁĄCZNIK - PISEMNY AKT OSKARŻENIA
zgodnie z przedłożonym w dniu 25 stycznia 2025 roku pisemnym aktem oskarżenia, niniejszym oskarżam Burka von Hohenburga von Trinitz o popełnienie przestępstwa określonego w art. 2. dekretu królewskiego z dnia 1 sierpnia 2021 roku – Mały kodeks karny, tj. wykorzystanie swoich uprawnień wynikających z funkcji publicznych lub z nadania przez służby informatyczne Związku Winkulijskiego do osiągnięcia korzyści majątkowej bądź politycznej, poprzez nielegalne wyprowadzenie z konta Rządu Królewskiego kwoty pieniężnej wynoszącej 13 881,08 REN.
W związku z powyższym Królewska Prokuratura Generalna wnosi o wymierzenie oskarżonemu za zarzucany mu czyn kary czterech miesięcy pozbawienia wolności, na skutek zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 28 m.k.k.). Ponadto Królewska Prokuratura Generalna wnosi o wymierzenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu pełnienia funkcji państwowych związanych z dostępem do finansów publicznych (art. 25 lit c m.k.k.) na okres ośmiu miesięcy.
Uzasadnienie petitum aktu oskarżenia, wraz z materiałem dowodowym, zostało przedstawione w pisemnym akcie oskarżenia, który zostaje zamieszczony pod niniejszym postem, w celu przypomnienia jego treści Wysokiemu Trybunałowi.
Wysoki Trybunał pozwoli, że odniosę się do kilku szczegółów aktu oskarżenia w celu naświetlenia toku rozumowania oskarżenia. Zdaniem Królewskiej Prokuratury Generalnej nie ulega wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił w pełni znamiona czynu zabronionego określonego w art. 2 m.k.k. Przestępstwo tam określone - tj. wykorzystanie swoich uprawnień wynikających z funkcji publicznych lub z nadania przez służby informatyczne Związku Winkulijskiego do osiągnięcia korzyści majątkowej bądź politycznej - jest typowym przykładem tzw. przestępstwa wieloczynowego. W nauce prawa karnego określa się w ten sposób przestępstwa, które będą "polegać na pewnej działalności, tzn. pojedyncze zachowanie się sprawcy nie wyczerpuje znamion przestępstwa" (L. Gardocki, Prawo karne, s. 73, Warszawa 2023). W tym przypadku zachodzi właśnie taka okoliczność. Niewystarczająca bowiem była sama okoliczność zaboru środków pieniężnych przez oskarżonego. Znamiona zostały przez niego wypełnione z chwilą powzięcia zamiaru wykorzystania tej kradzieży do celów politycznych, jako że chęć wykorzystania swojego występku do wyrażenia protestu wobec wyroków wydanych wobec członków rodziny E. oraz U. v. D vel A. K. należy zdaniem oskarżenia rozpatrywać w takich kategoriach. Pomimo więc oceny wyrażonej przez przesłuchanego świadka, że początkowo oskarżony nie miał celów politycznych, to swoim późniejszym zachowaniem niewątpliwie wypełnił znamiona typu, określonego w art. 2 m.k.k. Należy nadmienić w tym miejscu, że założywszy nawet brak motywacji politycznej oskarżonego, to wciąż niejasnym pozostaje rozumowanie stojące za wypłatą środków na prywatne, niepubliczne konto w Kotlinie Edelweiss - tym bardziej, że nie komunikował tegoż wcześniej i czynił to w sposób potajemny. Jednak oskarżenie ten wątek pominie w swoim wywodzie.
W miejscu tym chciałbym się również odnieść do zarzutów, które padały w przestrzeni publicznej, w tym - z trudem mi to przyznać - z ust jednego z członków składu Wysokiego Trybunału, to to, że w związku z brakiem uregulowania prawnego legalnego środka płatniczego w Związku Winkulijskim. Chciałbym tutaj powiedzieć, że przepis art. 2 m.k.k. na warstwie prawnej w żadnym miejscu nie ogranicza do korzyści wyrażonej w legalnym, prawnie uznanym środku płatniczym. Wyraźnie jest mowa o "korzyści majątkowej", zaś na majątek mogą się składać różne prawa. Zazwyczaj przeważają te prawa właśnie nieziszczone w formie środka płatniczego - tj. nieruchomości, papiery wartościowe, praw autorskie i pokrewne etc. Trzeba brać pod uwagę również sytuację współczesną, gdzie to za pieniądz przez organy ścigania w świecie realnym uznawane są już nawet kryptowaluty (dla zainteresowanych proszę spojrzeć na sprawę chociażby ostatniego poręczenie majątkowego w formie 2,5 BTC). W kontekście funkcjonalnym należy stwierdzić również, że dla obywateli Związku Winkulijskiego środki płatnicze zgromadzone na rachunkach w Międzynarodowym Banku Pollinu stanowią majątek w realiach mikronacyjnych. Zresztą zdaniem samego oskarżonego takowy stanowiły, skoro sam zawiadomił o własnym czynie zabronionym. Ponadto uwzględniając ewentualne inne zastosowania powyższego przepisu, np. zwalczanie korupcji, trzeba zważyć, że łapówka może być wręczona w formach innych niż pieniężnej. Uwzględniając zatem, co powyżej, oskarżenie twierdzi, że przyjęta interpretacja - szczególnie przy uwzględnieniu, że Konstytucja ZW (art. 11) nie określa kwestii związanej z renami jako materii czysto ustawowej, a zatem pozostawiony zostaje tutaj pewien zakres dyskrecjonalności pozaustawowej dla organów publicznych, w szczególności dla służb informatycznych naszego kraju - będzie wykraczać przeciwko znanej rzymskiej topice scire leges non hoc est earum verba tenere, sed vim ac potestatem. Znać ustawy to nie trzymać się ich słów, ale rozumieć sens i znaczenie.
Wysoki Trybunale! Pomimo szkodliwości czynu oskarżonego trzeba brać pod uwagę, że wcześniej nie był karany. Ponadto posiada on nieocenione zasługi dla winkulijskiej kultury, szczególnie na polu kartografii, falerystyki czy biblioznawstwa. Ponadto sam zdawał sobie sprawę z nielegalności swojego czynu. Dlatego oskarżenie wnosi o zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie mu najniższego możliwego wymiaru. Prokuratura będzie po zakończonym postępowaniu wnosić o zaliczenie przez Jego Królewską Mość - w drodze częściowego ułaskawienia - czasu, który spędził w areszcie tymczasowym. Jednak sama kara nie jest tutaj na tyle istotna, co zastosowanie środka karnego, który skutecznie uniemożliwi oskarżonemu powrót do przestępstwa w przyszłości. Zakaz pełnienia funkcji państwowych związanych z dostępem do finansów publicznych skutecznie odizoluje go od takowych sytuacji i - w ocenie oskarżenia - wpłynie choć trochę na resocjalizację oskarżonego.
Oskarżenie mowę wstępną na tym kończy. Dziękuję.
ZAŁĄCZNIK - PISEMNY AKT OSKARŻENIA
![[Obrazek: 100365773012207445.png]](https://kustosz.stempel.org.pl/1190/100365773012207445.png){kind=small}