Wojna czterodniowa nie była tylko okazją do przetestowania naszej armii, sprawdziła też nastroje w kraju i patriotyzm. Mimo wszystko wojna wymusza wprowadzenie kilku istotnych zmian. Pierwszą z nich jest całkowite zniesienie niewolnictwa. Każdy niewolnik otrzyma obywatelstwo Związku Albiońskiego oraz rekompensatę. Zmiany te również dotyczą kolonii Ligi Morskiej i Kolonialnej. Zmianom ulega również nasza armia. Już dziś wystartuję program unowocześnienia armii i zwiększenie jej liczebności. Sytuacja gdy brakuję nam ludzi na froncie jest niedopuszczalna.

Ostatnie wydarzenia w Winkulii mocno wstrząsnęły Voxlandem. Ludzie zaczęli się niepokoić o swoje życie. Zwłaszcza niepokój wywołała plotka, jakoby Sekretarz Generalny planował zerwać traktat na budowę tunelu między Voximą a Ramandią. I choć Sekretarz szybko zaprzeczył tej plotce, niepokój pozostał. Chaos w kraju jeszcze bardziej zwiększyło ujawnienie żądań protestujących w Anater, a dokładniej tego, w którym żąda się wysunięcia roszczeń do ziem ZP.

Sekretarz Generalny Partii Pracy Voxlandu Joahim von Ribertrop siedział w swoim gabinecie w Voxie i wpatrywał się w sufit zastanawiając się, co począć w obecnej sytuacji. W tym momencie do gabinetu wszedł Robert Stelmaszyk, jego asystent.
-Jest źle- powiedział Stelmaszyk.- Żmigrodzki postanowił negocjować z protestującymi. Co z tym zrobimy?
-A zagwarantował, że spełni ich żądania?- zapytał Joahim.
-Na razie tylko trzy, i to takie typowo wewnątrzwinkulijskie.
-Wewnątrzwinkulijskie mnie nie interesują- powiedział Joahim przenosząc wzrok na Roberta.- Co z postulatem mobilizacji armii na zachodzie Winkulii i wysunięciem roszczeń?
-Jak na razie trwają rozmowy- powiedział Robert.
Joahim westchnął.
-Coś z tym planuje Pan zrobić?- zapytał Stelmaszyk.
-A czy coś mogę?- zapytał Sekretarz.- Nie mamy żadnego środka nacisku na Winkulię, a przynajmniej ja takiego nie dostrzegam. Każ przygotować mój samolot, lecę do Los Alexos na spotkanie z Novakiem.
Stelmaszyk skinął głową.
-A kto przejmie władzę jak Pana nie będzie?- spytał.
-Nie zadawaj głupich pytań- oburzył się Joahim.- Liczę na to, że twoje chwilowe rządy upłyną spokojnie. Przygotuję ci listę zadań.
Stelmaszyk wyszedł z gabinetu a Joahim otworzył plik tekstowy na komputerze i zaczął pisać polecenia na najbliższe dni...

Nad Winkulią zebrały się ciemne chmury. Widmo wojny domowej, ciągła walka o władzę i dominację może doprowadzić do upadku. Punktem zapalnym okazała się zmiana ustroju. Dawne przyjaźnie pękły, sojusze zostały zerwane. Rozpoczyna się czas gdzie każdy pragnie sięgnąć po władzę. Jak zakończy się ta walka? Kto osiągnie ostateczny triumf? 


23 kwietnia nikt nie spodziewał się wielkiego przewrotu. Państwo wprawione w uśpienie nie było przygotowane na burzliwe wydarzenia. Erik Otton von Hohenburg oraz Mateusz Żmigrodzki wykorzystali chwilę załamania i przejęli rządy. Czy spodziewali się zaciekłego oporu? Pierwsze na przeciw wyszedł Związek Albioński. Potępił on działanie samozwańczego władcy i wypowiedział wojnę królowi. Po czterech dniach siły króla oraz armia Związku Albiońskiego podpisały pokój w nadziei że wspólnie znajdą pokojowe rozwiązanie. Jednak czy jest to możliwe? Czy wszechobecne intrygi oraz chęć władzy pozwalą na pomyślne rozwiązanie? Nadchodzi burzliwy czas w historii Winkulii, jaką rolę odegrają poszczególne dzielnice i obywatele? Czy jesteś gotowy/wa stanąć do walki?

Art. 1. Na podstawie ustawy o Federalnej Guberni oraz ustawy o Federalnych Siłach Zbrojnych powołuję na stanowisko Federalnego Gubernatora oraz Dowódcy FSZ Joahim von Ribertropa.

Art. 2. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania.

Kwietniowe słońce w Los Bananos dawało o sobie znaki. Było bardzo ciepło. Klimat tej części Volkianu pozwalał na chodzenie w takich ubraniach, gdzie w kontynentalnej części Volkianu nie można było nawet do czerwca. Majestatyczny gmach dawnego Pałacu El Dictatore, jeszcze niedawno reprezentacyjny gmach miejski, dziś został przejęty na potrzeby Volkiańskiej Rady Stanu, która została powołana przez legalne władze Volkianu. Budynek, podobnie jak całe miasto był obstawiony przez uzbrojonych żołnierzy Volkiańskiej Armii Ludowej, którzy ślubowali wierność Prezydentowi i Partii.

W sali balowej Pałacu El Dictatore rozstawiono stoły wraz z krzesłami przy których zasiedli osoby będące członkami Volkiańskiej Rady Stanu. Pomieszczenie ociekało złotem i tak kontrastowało z komunistyczną prostotą i socrealizmem. Nie było jednak czasu na wybór miejsca lepiej spełniającego założenia ideologiczne. Był to najlepszy obiekt w okolicy. Stoły ustawione były w kształt litery U. Dwa dłuższe stoły przy których zasiedli zwykli członkowie i jeden krótszy, łączący oba - stół prezydialny.

Byli już wszyscy. Przybył - Henryk Wespucci, prawowity Prezydent Volkianu i I Sekretarz Socjalistycznej Partii Volkianu, Teofilia Kredens - p.o. Przewodniczącego Biura Politycznego KC SPV, kadm. Emanuel di Pro - dowódca I Floty Morskiej, I San Escobarskiej Grupy Operacyjnej, gen. Witold Bańka - p.o. Ministra Wojny, Sasza Rusznikov - p.o. Ministra Dyplomacji. Wraz z nimi około kilkunastu innych ważnych osób, którym los Volkianu leżał na sercu. Głos zabrał Wespucci.

- Towarzyszki i Towarzysze! To atak na Państwo Volkiańskie. Atak na socjalistyczne wizje, jakie nam przyświecały. To atak na demokrację i przede wszystkim - atak na Winkulię. Jesteśmy świadkami zamachu, który wykończy nas - Volkiańczyków, Winkulijskich patriotów. Hohenburg zawsze wydawał się parszywym robactwem, ale to co zrobił zasługuje na odwet, zmasowany odwet. Z taką antyvolkiańskością nie mieliśmy styczności od czasów Unii Trzech Narodów. Nie pozwolę, żeby znów Kraj Rad stawał pod butem arystokratycznej zarazy. Dżuma monarchizmu musi zostać pokonana. Musimy stanąć do walki. Nie możemy stać biernie i przyglądać się jak siły Żmigrodzkiego wspólnie z Hohenburgiem wyniszczają Albion, który odważył się postawić. Obiecałem Szanownemu Kardaczowi, że volkiański żołnierz będzie walczył za Volkian i za Albion, będzie walczył za wolność jako taką. - zakończył Wespucci. Wszyscy zebrani podnieśli się i zaczęli bić brawo. Po tym Wespucci poprosił o propozycje wszystkich zebranych. Na końcu przemówił gen. Bańka, p.o. Ministra Wojny.

- Volkiańskiej Armii Ludowej udało się zgromadzić w okolicach San Escobaru większą część naszej floty wojennej. Część okrętów zostanie tutaj i będzie strzec bezpieczeństwa wyspy. Resztę skierujemy do działań wojennych. Naszym celem jest odzyskanie władzy nad kontynentalnym Volkianem, co nie będzie takie trudne. Wystarczy podburzyć Volkiańczyków przeciwko winkulijskiemu okupantowi. W odzyskaniu władzy na pewno pomogą nam służby mundurowe, które postanowiły zostać wierne partii - część wojska, większa część milicji, straży granicznej itp. Dokumentacja Służby Bezpieczeństwa Volkianu została zabezpieczona przed winkulijskimi mackami, a sama służba jest gotowa do akcji sabotażowych i wywiadowczych. Jeszcze dziś wydamy oświadczenie w których nakażemy przywrócenie prawowitego porządku prawa. W innej sytuacji - odpowiemy ogniem. Nie mamy zamiaru wdawać się w dialogi z osobami, które pogwałciły wszystkie prawa Volkianu. Ku chwale Volkianu! - wszyscy odpowiedzieli "ku chwale" i rozeszli się do innych części budynku, które zostały zaadoptowane na potrzeby dowodzenia akcją.