(-) Prezydent Związku Winkulijskiego

Wiadomo, że układ forum jaki obecnie widzicie nie został do końca przemyślany, więcej powstał on całkowicie spontanicznie, tak jak ZWiV przekształcił się w Związek Winkulijski, tak więc pozostaje pytanie jak według was powinny wyglądać w pierwszej kolejności działy na forum, kiedyś słyszałem że działy rządowe w "Zamku Królewskim" są mało intuicyjne i ciężkie w obsłudze, ponadto utrudniony jest dostęp do archiwów państwowych, często nawet przy pomocy szukajki nie jestem w stanie dotrzeć do interesujących mnie materiałów, nie wspominając że w tamtych działach, to już totalny bajzel panuje. Jaki zatem macie pomysł aby to wszystko uporządkować i uczynić nasze forum bardziej intuicyjnym. 

Po drugie, ale to już w dalszej kolejności wypadałoby pomyśleć nad jakąś stroną internetową na WordPressie chociażby, ale z tym nie powinno być większego problemu i jak ktoś chce wtrącić swoje trzy grosze w tym temacie, to bardzo proszę. 

---

 

 

Długo mu się spacerowało po Zanahorii. Nie sposób było odnaleźć najważniejsze miejsca w mieście, tym bardziej, że nic nie wskazywało, aby się znajdowały w tym mieście jakieś ważniejsze zakątki. Aż w końcu doszedł do jakiegoś parku. Zmęczony zdecydował się na spacer po nim i odetchnięcie na łonie natury. Park był uporządkowany, piękny, zapierający dech w piersiach. Po prostu chciało się tutaj wracać i Alfred myślał tak samo. No bo w końcu też nieczęsto widuje się takie miejsca. 


 

"Zanahoryjskie dzieci były zawsze bardzo pomysłowe. Nie siedziały w telefonach na przerwach i często spóźniały się na lekcje przez niedokończone rozgrywki. Łatwo też w swoje zabawy wciągały nauczycieli doprowadzając do licznych zaniedbań" - Renata Krata dyrektor Szkoły Podstawowej nr. 1. w Zanahorii.

 

Zgodnie z panią Renią zgadzamy się, że dzieci zamieszkujące Zanahorię były bardzo pomysłowe. Wobec tego warto przytoczyć kilka słynnych gier w które drzewiej bawiły się dzieci oraz młodzież tego kawałka ziemi. A co jest lepszego w poznawaniu nowych gier, jak samo granie w nie? Wobec tego zapraszam dzisiaj wszystkich mieszkańców Związku Winkulijskiego do zabawy w "Marchewkę", która będzie pierwszą w naszym "tournée".

 

Zabawa ta była początkowo wykorzystywana przez nauczycieli w przedszkolach, z czasem jednak zasady wyewoluowały i zmieniły. 

 

Ta z pozoru prosta gra potrafi dać w kość nawet największym weteranom. Nie wymaga ona żadnych umiejętności, a jedynym wymogiem jest posiadanie kartki oraz długopisu (na potrzeby mikronacyjne, Paint też się nada). 

 

Na początku nauczyciel wymyślał proste słowo (np. kot) oraz mówił uczniom: "Narysujcie to, o czym pomyślałem". Uczniowie mieli za zadanie narysować obrazek przedstawiający słowo, o którym pomyślał nauczyciel.

 

Następnie nauczyciel wybierał ucznia, którego rysunek był najbliżej wybranego przez niego słowa. Następnie sporządzano listę obrazków i jednocześnie słów. Uczeń, który był najbliżej podanego słowa mówi, co widzi na rysunkach pozostałych osób.

 

Z tak sporządzonej listy uczeń wybiera jedno słowo, a pozostali uczniowie ponownie mają za zadanie narysować to, co widzą na obrazkach. Po wykonaniu rysunków, wybierany jest uczeń, który narysował to, o czym pomyślał uczeń oraz nazywa rysunki pozostałych uczniów ALE nie może już użyć słów, które znajdują się już na liście.

 

Z pozoru prosta gra z czasem doprowadza do bardziej skomplikowanych słów, a także do bardziej szczegółowych rysunków.

 

Wobec tego zapraszam wszystkich mieszkańców Związku Winkulijskiego oraz zagranicznych obserwatorów do wzięcia udziału w tej starej zanahoryjskiej zabawie. Pierwsze słowo już zostało wybrane, każda runda trwać będzie 7 dni!

Proszę o nadanie mojej skromnej osobie terytorium znajdującego się na południowym zachodzie Związku Winkulijskiego, a dokładniej Zanahorii, leżącej w miejscu dotychczasowej miejscowości "Karotki". Zobowiązuję się do aktywnego działania oraz rozwoju tego terytorium ku chwale i aktywności Związku Winkulijskiego.

(-) Alfred Fabian von Tehen-Dżek

W dniu 11 października do miasta Sehirja po raz kolejny przyjechał własciel całego regionu, obecnie jednak w całkowicie nowej jak się miało okazać roli. Przed Pałacem Prezydenckim w Sehirji zebrał się pokaźny jak na rozmiary miasta tłum, oczekujący w zniecierpliwieniu przemowy przywódcy Republiki Osaczesko — najstarszego winkulijskiego lenna. 

      Moi drodzy rodacy! 
Wiele miesięcy trwała dzialność naszego kraju w ramach Związku Winkulijskiego, i jesteśmy temu krajowi za to bardzo wdzięczni, że pozwolił nam kontynuowanie naszej tradycji i kultury, pomimo nieprzychylnych wiatrów historii, które próbowały wymazać nasz naród z powierzchni Nordaty i pamięci Mikroświata. 
      Jednakże samo trwanie, to nie wszystko czego należy oczekiwać i za wszelką cenę dążyć, istotny jest także rozwój naszej winkulijskiej ojczyzny, z którą zjednoczyć się chcieli zarówno ojcowie założyciele, jak i zwykli mieszkańcy Osaczeska. 
       Rozmowy ze zwykłymi mieszkańcami regionu, jak i z osobami szczególnie zasłużonymi w rozwój regionu, uświadomiły mi, że Republika Osaczesko nie ma nic do zaoferowania swym mieszkańcom, ani też jej mieszkańcy nie mają wizji dalszej egzystencji naszego kraju w obszarze Związku Winkulijskiego. 
        Niniejszym, biorąc to wszystko pod uwagę podjąłem bardzo trudną decyzję o zrzeczeniu się lenna i umożliwieniu powstania w jego miejscu, całkiem nowego, energicznego projektu, który jak mam, nadzieję będzie rozwijać się na tym obszarze. Niebawem wpłynie w ręce nowego Prezydenta Związkowego wniosek o odebranie mi lenna oraz jego podział na 4 części, tak jak wnioskowali o to jego mieszkańcy, starać się też będę o dokończenie lini kolejowej łączącej nasz region z resztą kraju. 
             Cieszę się, że mimo wszystko udało mi się prowadzić projekt zwany Osaczeskiem tak długo i dziękuję wszystkim osobom, które pomagały mi w tworzeniu tego kraju, w tej czy innej formie.