- musimy zdobyć Nurię, jeśli chcemy zyskać przewagę. - mówił Kardacz do zebranych wokół generałów. - wszyscy dostaliście raporty o sytuacji, jaka tam panuje. - ciągnął. Zebrani generałowi pokiwali głowami. Następnie Kardacz przystąpił do szczegółowego omówienia planu, zwracając się co i raz ku wielkiej mapie i demonstrując jego zamierzenia. Plan był dość prosty. Winkulisjkie oddziały szybkiego reagowania, głównie oddziały AOKOPu, miały wylądować w Kanane i szybko zająć miasto. Gdyby sytuacja tego wymagała, nasze oddziały miały pozwolenie na otwarcie ognia. Wywiad jednak nie przewidywał takiej sytuacji. Niewielkiego oporu można było spodziewać w byłym ośrodku szkolenia sił powietrznych. Według wstępnych danych, broniony jest on przez wielki garnizon tamtejszej milicji. Po zajęciu wyspy oraz lotniska, do nowopowstałej bazy mają dotrzeć nowe oddziały oraz cały sprzęt. Wyspa zostanie zabezpieczona przed atakami z każdej możliwej strony. Plan obejmuje ściągnięcie artylerii przeciwlotniczej, prototypów artylerii rakietowej oraz pocisków balistycznych. Wsparcie z powietrza zapewnią samoloty bliskiego wsparcia, śmigłowce wielozadaniowe oraz myśliwce. W Kananenskim porcie stacjonować będzie duża grupa okrętów, w tym lotniskowiec oraz jednostki zdolne do rażenia celów na dalekich odległościach. Teraz twa proces przeglądu oddziałów oraz tworzenie szczegółowego planu operacji.

W końcu po bardzo, bardzo długiej podróży, przerywanej głównie postojami w kasynach i tawernach do brzegów Athos przypłynął statek towarowy "Butapren", pływający pod magnifikacką banderą. Na jego pokładzie zaś znajdował się agent Cinquecento, który właśnie zszedł z pokładu i znalazł się na stałym lądzie. Po szybkiej kontroli bezpieczeństwa przez żołnierzy LMiK, dotarł on do centrum Karyes - a raczej to, co zostało z tego prężnie kiedyś rozwijającego się miasta. Na całe szczęście osadnicy, którzy przybywali wraz z kolonizatorami z Ligi znowu przywracali w mieście życie.

Cinquecento wyciągnął z kieszeni skan dowodu, który udało się uzyskać agentom KVH. "Winnica Franpader" Tylko gdzie to dokładnie było? Agent zapytał się starego rodzimego Athosanina zamiatającego bruk, gdzie może odnaleźć winnicę. Ten mu wskazał, że musi iść na południe miasta, wzdłuż traktu na górę Athos i później pójść polną drogą w kierunku niedużej góry z drewnianym krzyżem na szczycie.

Cinquecento zrobił tak, jak starzec mu powiedział. Szedł on z dobrą godzinę, a może i więcej w parzącym słońcu Athos. Na całe szczęście dla niego, co chwilę znad morza powiewał zimny wiatr, który przyjemnie ochładzał jego kark. W końcu idąc polną drogą wśród opuszczonych gospodarstw rolnych i małych wiejskich chat, zauważył wyblakłą drewnianą tablicę. "FRANPADER WINERY" Po kilku minutach znajdował się już na dziedzińcu winnicy. Na pierwszy rzut oka wydawała się ona opuszczona - ale czy na pewno?

Sporządzony raport, na potrzeby programu "Brama Nordaty", oraz spostrzeżenia byłego Marszała KSZ, Adama Aleksandra II, wykazały słabość i zacofanie Volkiańskiej Marynarki Wojennej. Wiele okrętów nie jest w stanie spełniać zadań, podyktowanych nowoczesnym polem walki. Część z nich na pewno uda się zmodernizować, ale zdecydowana większość zostanie zezłomowana (najprawdopodobniej, decyzja co do tego nie jest jeszcze podjęta). Obecne Dowództwo Królewskich Sił Zbrojnych dostrzega ten problem. Nie ma silnej Winkulii bez silnego Volkianu, zdolnego do zabezpieczenia siebie i wszystkich terytoriów zamorskich. Nowoczesna i duża flota jest niezbędna do zachowania bezpieczeństwa w regionie i odstraszania przeciwnika. Rozmowy o modernizacji volkiańskiej floty podjęte zostały już w ubiegłym roku. Prezydent Socjalistycznej Republiki Volkianu na spotkaniu z Marszałkiem Królewskich Sił Zbrojnych rozmawiał o planach na zmodernizowanie swoich okrętów, ale i nie tylko. Rozmowy dotyczyły również zwiększenia potencjału całych sił zbrojnych SRV. Volkian, przez swoje położenie, musi częściowo samodzielnie zadbać o swoje bezpieczeństwo. Nie pozostaje jednak osamotniony w dążeniu do budowy silnej armii. Pierwsze kroki ku realizacji programu zostały już spełnione. Zamówione w Abliońskim Ośrodku Badań Wojskowych okręty, typu niszczyciel (projektu MTF-C), osiągnęły gotowość bojową i mogą zostać wcielone do Volkiańskiej Marynarki Wojennej. Nowe niszczyciele powiększą flotę oraz zastąpią przestarzałe jednostki m.in. OLP Hetman Juńczyk, który wszedł do służby w 1966 roku. Stary okręt zostanie zmodernizowany i posłuży jako okręt szkoleniowy. Zmodernizowaniu ulegną również OLP Flamenco (niszczyciel), OLP Romuald Kipigroch (niszczyciel), OLP Imperator Palpatajn (lotniskowiec). Pozostałe okręty, ze względu na poważnie stadium przestarzałości, posłużą jako okręty szkoleniowe bądź zostaną zezłomowane. Obecnie Volkiańska Marynarka Wojenna liczy 11 okrętów będących w czynnej służbie. Osiem z nich całkowicie nie nadaje się do służby a cztery wymagają modernizacji. Dowództwo KSZ ma nadzieję na przynajmniej potrojenie liczby aktywnych okrętów. Nowa marynarka ma składać się z nowoczesnych okrętów podwodnych, okrętów ochrony wybrzeża, fregat rakietowych itp. Pracę nad modernizacją już ruszyły i proszę wyczekiwać kolejnych postępów.

Czcigodni Rektorzy!
Szanowni Studenci!

Z racji, że to mój pierwszy wykład, wygłoszony w tym pięknym gmachu Królewskiego Uniwersytetu, uniżenie przepraszam za ewentualną niefrasobliwość i błędy, naruszające powagę tej znamienitej instytucji. Naszła mnie albowiem refleksja i potrzeba podzielenia się nią z państwem, a wszyscy doskonale wiemy, że ostatnio z debatami u nas licho. Niestety okres nie pozwala nam, aby w pełni cieszyć się rozrywką jaką są mikronacje. Byłbym jednak bardzo zadowolony, gdybym chociaż w niewielkim stopniu ten stan rzeczy poprawił. Nie przedłużając więc, przejdźmy do właściwego tematu. 

Nie ukrywam, temat ten wyniknął z tocznych rozmów o szlaku handlowym Desowa-Funan [3] [4]. Ale będzie nie tylko o tym. Temat ten jest o wiele szerszy i nie dotyczy tylko gospodarki, ale również pozycji politycznej. Jeśli spojrzymy na wszystkie inwestycje w gospodarkę, poczynione w ostatnim czasie, możemy dostrzec taką zależność. Chociażby wspomniany wcześniej szlak handlowy, który weźmiemy teraz na tapet. Szlak handlowy Desowa-Funan swoim ogromem obejmuję budowę tysięcy kilometrów lini kolejowej i autostrad. Obejmie on aż trzy państwa: Związek Winkulijski, Nową Ordę i Nan Di. Wszystkie te państwa zostaną wspólnie skomunikowane tym, oraz wieloma innymi, mniejszymi szlakami handlowymi. Oznacza to zwiększenie możliwości logistycznych, eksportowych i importowych. Produkty pochodzące z naszego kraju będą trafiały na półki sklepowe w odległej Nandzie i odwrotnie. To samo tyczy się budowy linii kolejowej Rutzelburg - Ruhn [1] oraz zawieszonego programu "Od morza do morza"[2]. Wszystkie te inwestycje bezsprzecznie niosą za sobą walory gospodarcze. Politycznie również na tym zyskamy. Przede wszystkim zwiększamy swoją pozycję na kontynencie, otwierając się na rynki zagraniczne i tworząc odpowiednie warunki ku temu. Niebawem do Królestwa Hawilandu wysyłane będą transporty z zaopatrzeniem i sprzętem wojskowym. Nasze towary powoli rozchodzą się po Nordacie, czyniąc z nas wartościowego dostawcę. Ponadto to, inwestycje skupione wokół kilku państw (szlak Desowa-Funan) są okazją do zaciśnięcia współpracy i poprawy swoich relacji. Nie minę się z prawdą, gdy napiszę, że nasze relacje z Nową Ordę i Nan Di będą o wiele lepsze, niż gdybyśmy nie zdecydowali się na podobną inwestycję. Swoją drogą, właśnie w taką stronę powinien zmierzać ten mityczny pannordatyzm. Temat ten pozostawię jednak na inną dyskusję. Mimo spadku aktywności, wkraczamy w szczególny okres dla naszego państwa. Przed nami wizja kilku strategicznych inwestycji infrastrukturalnych. Szlak handlowy Desowa-Funan to zaledwie początek. Na horyzoncie jest przecież możliwość rozwoju winkulijskich portów, co niesie za sobą otwarcie nowych morskich szlaków handlowych, oraz budowa mostu między Związkiem Winkulijskim i Nan Di. Na realizację wciąż czeka program "Od morza do morza" jeszcze bardziej ambitniejszy i porażający swoim ogromem. Gdyby tylko były odpowiednie chęci, Winkulia może stać za skomunikowaniem większości naszego kontynentu. Jednakże widzę w tym pewnie problem. Niestety w obecnym rządzie brakuje osoby, która mogłaby kontrolować te wszystkie projekty. Od początku kadencji stanowisko Ministra Gospodarki nie zostało obsadzone. Może oznaczać to tyle, że obecny Premier w swoim przekaniu stwierdził, że samodzielnie jest w stanie prowadzić te sferę życia państwa. Niestety, widząc obecną aktywność Premiera, obawiam się, że ta szansa może przejść nam koło nosa. Premier, przez brak czasu, nie jest w stanie doprowadzić do końca najistotniejszych zmian wewnątrz państwa, a tym bardziej skupić się na polityce gospodarczej. 

A Szanowni Państwo co o tym uważają? Czy powinniśmy dalej inwestować w rozwój infrastruktury? Czy tego typu inwestycji mogą wpłynąć na naszą pozycję na kontynencie? Zachęcam do dyskusji.

Pierwszy numer Przeglądu Militarnego już dostępny. Zachęcam do lektury i wyrażenia opinii. Nawet o tym, że gazetka beznadziejna. Mile widziane komentarze do poruszanych spraw.