Zamówione 10 lutego okręty: dwa okręty podwodne projektu Embar Kelio, dwa krążowniki projektu OPF-FZZ-01, zostały zwodowane i są gotowe do rozpoczęcia służby. Nowe okręty zastąpią te stare, będące dotychczas w użyciu Volkiańskiej Armii Ludowej. Nowe okręty podwodne zastąpią jednostki OLP Jednorożec oraz OLP Mamut. Krążowniki z kolei zastąpią przestarzałe jednostki OLP Jurij Koval oraz OLP Arcadio Norbert. Modernizacji Volkiańskiej Marynarki Wojennej przebiega zatem pomyślnie. Dowództwo KSZ planuję zmodernizowanie jeszcze trzech jednostek, które w ocenie dowódców nie są już w stanie spełniać wymogów nowoczesnego pola walki.
[b]Uchastokizm[/b] – to ideologia opracowana przez Naczelnika Państwa Szymona Uchastoka i jeda z wersji WSZECHBATAWIZMU. Uchastokizm zastępuje dotychczasowy ustrój Batawii (autorytaryzm), który obowiązywał od 2015 roku. Uchastokizm opiera się na nacjonaliźmie.
Cytat:
[b]Spis treści:[/b]
[b]Spis treści:[/b]
1. Wstęp
2. Państwo
3. Społeczeństwo
4. Bohaterowie oraz czyny chwalebne
5. Rewolucja
6. Podsumowanie
[b]Idea Uchastokizmu[/b]
1. Wstęp
W przeszłości w Batawii dochodziło do licznych zamachów stanu, wojen domowych i zmian ustroju. Najpierw Sebastian Kuceł opracował ideę wszechbatawizmu, który miał zjednoczyć batawczyków, stworzyć silny, nacjonalistyczny naród i uratować od niewoli innych państw. Na początku 2017 roku, były Prezydent, Król i Gubernator Batawii opracował nową ideologię opartą na wszechbatawizmie, która miała stać się ustrojem nowego, niepodległego Pańśtwa Batwskiego.
[b]2. Państwo[/b]
Państwo Batawskie musi być silne i potężne, niezależne od narodów ościennych. Żadne państwo nie może ingerować w sprawy Państwa Batawskiego. Głównym celem państwa powinno być niedopuszczenie do jego upadku. Batawia powinna zachowywać swoje tradycje oraz je rozwijać. Batawia powinna być tolerancyjna dla wszystkich narodów i grup etnicznych oraz ras w niej zamieszkujących, lecz władza nad Narodem powinna być sprawowana tylko i wyłącznie przez obywateli batawskich. Władza ludzi posiadających obywatelstwa innych Państw powinna ograniczać się tylko do urzędów w gromadach oraz przedstawicielstwa w Radzie Narodowej. Najwyższe stanowiska w Państwie takie jak Kierownik Resortu, Przewodniczący Rady Rządowej i Naczelnik Państwa mogą należeć jedynie do osób posiadających jedynie obywatelstwo Wszechbatawskiej Republiki Batawii, co ma ustrzec Państwo przed ludźmi mogącymi zaszkodzić Batawii. Państwo powinno być wielopartyjne z wolnością zrzeszeń i bez cenzury, lecz z nacjonalistyczną partią która sprawowałaby funkcję kierowniczą. Batawia powinna być republiką, a władzę winien sprawować lud batawski, za pomocą człowieka, który najprężniej i najbardziej wyniośle reprezentuje Batawczyków na najwyższych krajowych i zagranicznych szczeblach, który sprawuje urząd Naczelnika Państwa (głowy państwa). Głowa państwa powinna być wybierana z członków nacjonalistyczną partii kierowniczej. Naczelnik Państwa stoi na straży konstytucji, reprezentuje państwo w kraju i za granicą, decyduje o wojnie i pokoju. Powinien sprawować silną władzę i posiadać prawo bezwzględnego veta do ustaw Rady Narodowej, bez jego podpisu nie ważnych i móc sam może wydawać Dekrety Naczelnika Państwa o mocy ustawy. Poza Naczelnikiem Państwa władzę ustawodawczą w narodzie powinna sprawować Rada Narodowa, składająca się z Radnych wybieranych w wyborach parlamentarnych, ustalająca prawo zasadnicze i ustawy potrzebne do dalszego rozwoju Państwa Batwskiego. Władzę ustawodawczą powinna sprawować Rada Rządowa, na której czele stoi Przewodniczący wybierany przez Naczelnika Państwa, a składać się z Resortów na których czele stoją Kierownicy. Celem Rady Rządowej jest wprowadzanie w życie ustaw Rady Narodowej. Państwo powinno opowiadać się za władzą narodu, nacjonalizmem, autorytaryzmem oraz władzą wybitnej jednostki. Batawia powinna być wspólnym dobrem jej obywateli, a jej mieszkańcy powinni budować jej potęgę, rozwijać kulturę, bronić do końca i nie dopuścić do ponownego upadku. Państwo musi być silne i się rozwijać.
[b]3. Społeczeństwo[/b]
Mieszkańcy Batawii muszą posiadać wolne pole rozwoju. Państwo powinno być wspólnym dobrem obywateli, a jej mieszkańcy powinni budować jej potęgę, rozwijać kulturę, bronić do końca i nie dopuścić do ponownego upadku. Społeczeństwo powinno posiadać wolność słowa, wolność zrzeszeń i religii, a państwo być tolerancyjne wobec innych ras i narodów. Obywatele powinni wzbogacać, szanować i rozwijać swoją kulturę i tradycję, a wszystko co Batawskie powinno być na pierwszym miejscu. Każdy obywatel jest zobowiązany bronić kraju i ideologii wszechbatawizmu. Poważnym zniekształceniem społeczeństwa i jego bolączką jest podział na klasy społeczne. Ten podział jest wręcz strzałem w głowę dla każdego obywatela. Podział społeczeństwa na klasy społeczne jest czystym złem. Społeczeństwo nie jest wtedy zwarte – powstają podziały, które z coraz większym upływem czasu stają się coraz większe, aż społeczeństwo nie jest zdolne do wspólnego porozumienia, pracy i kooperacji. Dotyczy to wszystkich kategorii: wojska, ludu pracującego, komitetów rządzących, intelektualistów, kapłanów i wszystkich obywateli. Każdy obywatel powinien być równy. Na każdym batawczyku spoczywa odpowiedzialność wobec historii za losy Państwa. Każde wystąpienie przeciwko ojczyźnie oraz wspieranie innych narodów przeciwko silnej Batawii powinno być szybko zwalczone, a osoby biorące w nim udział ukarane. Państwo Batawskie nie może sobie pozwolić na zamachy stanu, częste zmiany forów ani ustrojów, co w przeszłości miało poważne skutki.
[b]4. Bohaterowie oraz czyny chwalebne[/b]
Każda nacja posiada swoich bohaterów. W wszechbatawiźmie bohaterem jest każda osoby działające na rzecz silnej Batawii i biorące udział w walce za kraj, a w szcególności w Bitwie o Górno 5 marca 2015 oraz Rewolucji Marcowej, które za swoje poświęcenie, niepowtarzalne czyny, mądrość, pracowitość i patriotyzm są wzorem dla narodu. Uchastokizm popiera zamysł bohaterów narodu. Bohaterowie narodu mają za zadanie dawać przykład nieustępliwości w budowie i obronie nieodległego Państwa Batawskiego. Ideologia chwali również czyny chwalebne. Czyny chwalebne to czyny przyczyniające się do rozwoju ustroju, państwa, a nawet ideologii. Czyny chwalebne również, na równi z bohaterami, powinny być wzorcem pracy na rzecz Batawii. Z czynów chwalebnych można wyciągać siłę, aby wykorzystać ją do budowania silnego kraju.
[b]5. Rewolucja[/b]
Rewolucja Marcowa to żywy organizm. Ona dała początek odbudowanemu, silnemu, wszechbatawskiemu Państwu, który z dnia na dzień staje się potężniejszy. Najgorszy w Batawii jest bezsensowny bunt i wystąpienia podsycane przed zagranicznych podżegaczy bądź ukrytych w zdrowym, rewolucyjnym ciele wrzodów (co w przeszłości doprowadziło do upadku Batawii). Jeżeli nie wyciśnie się wrzodów na czas, organizm wkrótce może poddać się tym pasożytom i pozwolić im na żerowanie oraz psucie tego organizmu. Każde wystąpienie antybatawskie powinno zostać szybko zdemaskowane i rozwiązane. Każdy obywatel ma obowiązek walczyć za nasz piękny kraj.
[b]6. Podsumowanie[/b]
Wszechbatawizm i Uchastokizm ma na celu odbudowę i wzmocnienie Państwa Batawskiego, oraz niedopuszczenie do ponownego osłabienia, destabilizacji i upadku kraju, a potem okupacji i marazmu. Batawia musi działać wspólnie z innymi mikronacjami dla dobra mikroświata, lecz nie może pozwolić na ingerencję w swoje sprawy państwom ościennym. Państwo musi być sile, potężne i jak się tylko da samowystarczalne!
Powstanie i Lata Początkowe Telewizja Winkulijska TVW, pierwotnie założona jako regionalna rozgłośnia telewizji batawskiej, rozpoczęła swoją działalność w 1956 roku podczas batawskiej okupacji Półwyspu Winkulijskiego. Z siedzibą w Kanugardzie, stolicy regionu, miała na celu dostarczanie lokalnych wiadomości i rozrywki mieszkańcom Winkulii. Pierwsze lata funkcjonowania stacji były naznaczone silnym wpływem Batawii, zarówno w treściach programowych, jak i w zarządzaniu. Okres Rozwoju W miarę upływu lat, regionalna rozgłośnia zaczęła rozwijać się i zyskiwać coraz większą popularność wśród mieszkańców. W latach 60. i 70. XX wieku, pomimo batawskiego nadzoru, stacja stopniowo wprowadzała programy promujące winkulijską kulturę, język i tradycje. Był to okres, w którym telewizja zaczęła odgrywać kluczową rolę w życiu społecznym i kulturalnym regionu. Transformacja i Uniezależnienie W grudniu 2015 roku doszło do znaczącego przekształcenia rozgłośni. Podjęto decyzję o zmianie jej nazwy na Telewizja Winkulijska (TVW) oraz o przeniesieniu siedziby. Te zmiany były inicjowane przez Wielkiego Księcia Winkulii Hansa von Heitschela, który dążył do wzmocnienia niezależności i tożsamości medialnej regionu. Nowa siedziba TVW, zbudowana z inicjatywy księcia, stała się symbolem nowej ery w historii winkulijskiej telewizji.
Nowa Siedziba Nowoczesna siedziba TVW, zlokalizowana w centralnym punkcie Kanugardu, została wyposażona w najnowsze technologie medialne i produkcyjne. Budynek zaprojektowano z myślą o funkcjonalności i estetyce, co miało podkreślać nowoczesność i innowacyjność stacji. Dzięki tym inwestycjom, TVW mogła znacząco rozszerzyć swoją ofertę programową, obejmującą wiadomości, programy kulturalne, edukacyjne i rozrywkowe. Działalność TVW Po 2015 Roku Od przekształcenia w 2015 roku, TVW stała się jednym z najważniejszych mediów w Winkulii. Stacja nie tylko informuje i bawi, ale również edukuje i promuje winkulijską tożsamość kulturową. Współpracując z różnymi instytucjami kulturalnymi i edukacyjnymi, TVW aktywnie uczestniczy w życiu społecznym kraju. TVW jest również zaangażowana w produkcję oryginalnych treści, w tym filmów dokumentalnych i seriali, które zdobyły uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą. Dzięki temu, stacja zyskała reputację jako ważne centrum produkcji medialnej w regionie. Znaczenie TVW Telewizja Winkulijska (TVW) jest dziś symbolem niezależności medialnej i kulturowej Winkulii. Dzięki wsparciu Wielkiego Księcia Hansa von Heitschela i wysiłkom wielu zaangażowanych osób, TVW stała się kluczowym elementem winkulijskiej tożsamości narodowej. Stacja nadal dąży do innowacji i doskonalenia swoich programów, służąc społeczności jako źródło rzetelnych informacji, edukacji i rozrywki.
Pałac w Sanbudti, wybudowany w XIII wieku dla sułtana Abdula I, jest znakomitym przykładem architektury islamskiej z tego okresu. Ten majestatyczny kompleks, położony w sercu miasta, odzwierciedla bogactwo i wyrafinowanie ówczesnej sztuki oraz technologii budowlanej.
Opis Pałacu Fasada i Wejście Fasada pałacu imponuje swoją symetrią i misternymi zdobieniami. Wejście główne ozdobione jest bogato rzeźbionym portalem, na którym widnieją motywy roślinne i geometryczne, rzadkie dla islamskiej sztuki dekoracyjnej. Drzwi wejściowe wykonane są z ciężkiego drewna, zdobionego metalowymi aplikacjami w kształcie stylizowanych arabesek. Dziedziniec Po przekroczeniu głównego wejścia, zwiedzający trafiają na przestronny dziedziniec otoczony krużgankami z rzeźbionymi kolumnami. Centralnym punktem dziedzińca jest fontanna, której woda, zgodnie z islamską symboliką, ma przynosić spokój i oczyszczenie. Wokół dziedzińca znajdują się liczne ogrody, gdzie zasadzono egzotyczne rośliny, co dodaje miejscu dodatkowego uroku. Wnętrza Wnętrza pałacu są równie imponujące. Sale reprezentacyjne, takie jak Sala Tronowa, zdobione są freskami i mozaikami, przedstawiającymi sceny z życia dworu oraz motywy kaligraficzne z wersetami Koranu. W pałacu znajduje się również wiele pomieszczeń mieszkalnych, biblioteka z bogatą kolekcją rękopisów oraz łaźnie, które świadczą o wysokim standardzie życia mieszkańców pałacu. Minaret i Meczet W jednym z narożników pałacu znajduje się wysoki minaret, z którego muezin wzywał do modlitwy. Obok minaretu zbudowano mały meczet, który służył rodzinie sułtana oraz dworzanom. Historia Pałacu Pałac w Sanbudti pełnił funkcję rezydencji sułtanów przez wiele stuleci. Ostatnim jego lokatorem był sułtan tego kraju, który zasłynął jako mecenas sztuki i nauki. Po jego śmierci, pałac przeszedł na własność Korony Związku Winkulijskiego. Związek Winkulijski postanowił zachować pałac w jego oryginalnym stanie, czyniąc z niego narodowy skarb i otwierając go dla zwiedzających jako muzeum historii i kultury islamskiej. Znaczenie Kulturowe Pałac w Sanbudti jest nie tylko zabytkiem architektury, ale również symbolem bogatej historii i dziedzictwa kulturowego regionu. Jego misternie wykonane detale, przestrzenne ogrody i spokojne dziedzińce przyciągają turystów i badaczy z całego świata, którzy pragną zrozumieć i docenić piękno islamskiej sztuki i architektury z XIII wieku. Dziś pałac jest uznawany za jedno z najważniejszych dzieł architektonicznych w historii islamskiej architektury i stanowi ważny punkt na mapie turystycznej regionu. Jego ochrona i konserwacja są priorytetem, aby przyszłe pokolenia mogły cieszyć się tym wspaniałym dziedzictwem.
Ostatnimi czasy mieliśmy okazję być świadkami bezprecedensowego i oburzającego w swej treści ataku na winkulijską suwerenność i podmiotowość ze strony naszego zachodniego sąsiada, powołując się przy tym na zapisy konwencji o prawie morza sporządzonej w Dreamopolis dnia 23 grudnia 2014 roku, która jak dotąd nie została ratyfikowana przez państwo winkulijskie. Niemniej jednak z uwagi, na fakt, że skoro rządowi w Achov tak pilnie zależy na wypełnieniu konwencji przez naszą stronę, to nie pozostaje nam nic innego jak poszerzyć zakres naszych wód terytorialnych do maksymalnego limitu przewidzianego przez wspomnianą wyżej konwencję.
Ustawa o poszerzeniu wód terytorialnych
Art. 1.
W ustawie z dnia 28 kwietnia 2024 roku o określeniu wód terytorialnych dokonuje się następujących zmian:
Art. 2. "Granica wód terytorialnych Związku Winkulijskiego rozciąga się do 11 mil morskich od linii brzegowej terytorium państwowego, zgodnie z ustalonymi przez właściwe organy współrzędnymi geograficznymi." otrzymuje brzmienie "Granica wód terytorialnych Związku Winkulijskiego rozciąga się do 37,2822715 mil morskich od linii brzegowej terytorium państwowego, zgodnie z ustalonymi przez właściwe organy współrzędnymi geograficznymi."